Nauczmy się rozmawiać

0

Niniejszy artykuł omawia niektóre zmiany w porozumiewaniu się, pojawiające się w wyniku demencji i podaje propozycje w jaki sposób członkowie rodziny i przyjaciele mogą pomóc. Zawiera on też pewne osobiste rady co do komunikowania się na piśmie przez osobę chorą na demencję.

Tracenie możliwości porozumiewania się może być jednym z głównych powodów frustracji i problemów dla osób cierpiących na demencję, ich rodzin i opiekunów. W miarę postępowania choroby, osoba na nią cierpiąca stopniowo traci możliwość komunikowania się. Coraz trudniej jej się wyraźnie wypowiedzieć i zrozumieć, co inni mówią.

Niektóre zmiany w porozumiewaniu się

Każdy chory na demencję jest indywidualnością i problemy z komunikowaniem się i z uczuciami są bardzo indywidualne. Istnieje wiele przyczyn demencji, każda zaś z nich powoduje różne zmiany w mózgu.

Niektóre zauważalne zmiany to:

  • Trudności ze znalezieniem odpowiedniego słowa. Podobne słowo może być podane zamiast zapomnianego słowa.
  • Mowa, chorego może być płynna, lecz trudno zrozumieć jej sens.
  • Chory może nie być w stanie zrozumieć co się do niego mówi lub może uchwycić tylko część wypowiedzi.
  • Mogą także zanikać umiejętności czytania i pisania.
  • Chory może przestać przestrzegać form towarzyskich dotyczących rozmowy: przerywać ją, ignorować osobę mówiącą, lub nie odpowiadać na pytania.
  • Mogą wystąpić trudności w należytym wyrażeniu swoich uczuć.

Od czego zacząć?

Ważne jest sprawdzenie czy słuch i wzrok chorego nie są osłabione. Okulary lub aparat słuchowy w niektórych wypadkach pomaga.

Należy pamiętać!

Komunikacja składa się z trzech elementów:

  • 55% to komunikacja niewerbalna, która jest przekazaniem informacji za pomocą mimiki, postawy i gestu.
  • 38% to ton i barwa głosu.
  • 7% to słowa, których używamy.

Czego warto spróbować?

Życzliwe podejście
Ludzie zachowują uczucia i emocje nawet jeśli nie rozumieją o czym się mówi, jest więc ważne aby zawsze zachowywać ich godność i poczucie własnej wartości.

Sposoby rozmowy

Należy być spokojnym i mówić w łagodny, rzeczowy sposób. Zdania powinny być krótkie, proste i dotyczyć jednej sprawy naraz. Trzeba dać dość czasu, aby wypowiedź była zrozumiała. Dobrze jest w miarę możliwości używać dla orientacji imion na przykład: Twój syn Jacek.

Komunikacja niewerbalna

Odpowiednie otoczenie
Trzeba unikać przeszkadzającego hałasu, na przykład telewizji lub radia. Łatwiej będzie chorej osobie śledzić tok mowy, jeśli osoba mówiąca pozostanie w jednym miejscu, szczególnie jeśli będzie się znajdować na linii jej wzroku.
Trzymanie się tego samego porządku zajęć ograniczy dezorientację i pomoże w komunikowaniu się. Utrzymanie tego samego podejścia może zmniejszyć dezorientację. Powtarzanie wiadomości przy użyciu dokładnie tych samych słów jest ważne dla rodziny i opiekunów.

Czego NIE robić

  • Nie należy się sprzeczać. To tylko pogorszy sytuację.
  • Nie należy wydawać poleceń.
  • Nie należy mówić o tym, czego chory nie może robić. Lepiej zaznaczyć, co on może robić.
  • Nie należy być protekcjonalnym. Protekcjonalny ton może być odebrany nawet wtedy, gdy słowa nie są zrozumiałe.
  • Nie należy zadawać wielu bezpośrednich pytań, na które odpowiedź wymaga dobrej pamięci.
  • Nie należy mówić o obecnych osobach tak, jakby ich w tym miejscu nie było.

 

Tekst: Artykuł sponsorowany – Alzheimer Scotland

Kontakt:

Alzheimer Scotland
Gabriela Mitas
Community Activity Organiser BME and faith communities, Polish Community
64 Dalziel Street ML1 1PJ
Mobile: 0777 555 4463
e-mail: gmitas@alzscot.org

DFC-logo-2014